Czynne wulkany, gorące źródła i gejzery, lodowce i wodospady – taka jest Islandia. Można ją oglądać na wystawie fotografii Michała Banasia, zrobionych podczas wyprawy “Niwą przez Islandię”.

otwarcie  18 IV (do 13 V) – Dokument istnienia, Muzeum Historii Fotografii w Krakowie,ul. Józefitów 16

otwarcie  18 IV godz. 18 (do 17 VI) – Jacques Henri Lartigue Odkrwanie dzieła, Arsenał Muzeum Książąt Czartoryskich – Oddział Muzeum Narodowego w Krakowie,ul. Pijarska 8
otwarcie  19 IV godz. 12.00 (do 20 V) – Benedykt J. Dorys Kazimierz nad Wisłą, Muzeum Archeologiczne w Krakowie,ul. Poselska 3

otwarcie 19 IV godz. 16.00 (do 29 IV) – Z kręgu itd – fotoreportaż polski, Pałac Sztuki Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych, pl. Szczepański 4

otwarcie 19 IV, godz. 18.00 (do 2 V) – Harun Farocki Oko/Maszyna, Galeria Starmach, ul. Węgierska 5

otwarcie 20 IV, godz. 12.00 (do 31 V) – Etnografia i Kreacja,
Muzeum Etnograficzne im. Seweryna Udzieli w Krakowie, pl. Wolnica 1.

otwarcie 20 IV, godz. 18.00 (do 9 V) – 36 fotografii, które ocaliły świat, Cricoteka Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora, Stara Elektrownia Podgórska, ul. Nadwiślańska 4

otwarcie 23 IV, godz. 19 (do 6 V) – Warsztat Formy Filmowej, Galeria Pauza, ul. Floriańska 18/5, II piętro

otwarcie 24 IV, godz. 18.00, wystawa czynna od 3 IV do 8 V – Ruchome – nieruchome, pl. Szczepański 3a

otwarcie 25 IV, godz. 19.00 (do 4 V) – Mariusz Hermanowicz Podwórko, Galeria Olympia, ul. Józefa 18

otwarcie 26 IV, godz. 18.00 (do 15 VI) – Hubert Czerepok Dziwni turyści, Galeria Potocka, pl. Sikorskiego 10

otwarcie 27 IV, godz. 18 (do 16 V) – Jacek Malinowski Celebracja Erwina Koloczka, Galeria Nova, ul. Józefa 22/5 (wejście od Nowej)

Dyskusje, spotkania
23 IV, godz.13.00 – Rzeczywistość a dokument (panel), w Bunkrze Sztuki, pl. Szczepański 3a.

24-25 IV, godz. 15-18– Uwierz w dokument? (sesja), CZYTALNIA Imago Mundi i Księgarnia Fotograficzna f5, św. Tomasza 17

21 IV, godz. 17.00 – Andrzej Rybicki Czy fotografia klamie? (wykład), CZYTALNIA Imago Mundi i Księgarnia Fotograficzna f5,ul. św. Tomasza 17

Filmy
19 – 27 IV – Przegląd filmów

Kino Mikro, ul. Lea 5

20.04 piątek

godz. 20:00: Człowiek z kamerą, reż. D. Wiertow, 1928r., 80 min.
Klasyka filmu niemego. Celem reżysera było uchwycenie w filmie prawdy przez pokazywanie fragmentów rzeczywistości, które zebrane razem mają większą wartość niż to, co można zobaczyć gołym okiem. Wiertow wierzył w wyższość kamery filmowej nad okiem ludzkim.

godz. 22:00: Dr Hrabal, reż. P. Trzaska, 1993r., 34 min.

1.04 sobota
godz. 20:00: Ukryte, reż. M. Haneke, 2005r., 117 min.
Tajemniczy prześladowca filmuje potajemnie życie pewnej rodziny i podrzuca im taśmy video pod próg. Okazuje się, że sprawa ma swe korzenie w przeszłości. Przy okazji docierania do prawdy pojawiają się pytania o siłę oddziaływania filmu, kamery i przemocy, jaką jest rejestracja rzeczywistości.

22.04 niedziela

godz. 20:00: Cały dzień razem, reż. M. Koszalka, 2006r., 25 min.
„Przyjechało dwóch frajerów z Polski, siedzą w domu u Japonki, która ciągle jest zajęta albo jej nie ma, i pragną o niej zrobić film” – tak Marcin Koszałka wyjaśnia na planie ideę swego pomysłu. Film opowiada o niemożności zrobienia dokumentu i poznania drugiego człowieka nie tylko przez bariery językowe.
Rekonstrukcja , reż. C. Boe, 2003r., 91min.
Psychologiczny dramat o trudności w odrzuceniu przeszłości by mieć szansę na miłość w przyszłości. Film utrzymany w tajemniczej atmosferze, fotografie podtrzymują nastrój a także stanowią o rozwoju akcji…

23.04 poniedziałek
godz. 20:00

Memento , reż. C. Nolan, 2000r., 113 min.
Postmodernistyczny film opowiadający historię mężczyzny, który po napadzie cierpi na zanik pamięci krótkotrwałej. Całą jego wiedzę o świecie stanowią fotografie i dołączone do nich notatki. Czy to pomoże mu dociec prawdy o strasznych wydarzeniach? Czy jest tylko powtarzającym się w kółko oszustwem?

Lokator, ul. Krakowska 27

19.04 (czwartek)

godz. 19.00: Thin blue line, reż. Error Morris, 1988r., 103 min.
Fascynujący, ale i kontrowersyjny dokument opowiada historię Randalla Adamsa – skazanego na śmierć za zabicie policjanta. Dokument, mimo ekspresjonistycznego chwilami nastroju, jest śledztwem, które odkrywa dowody na niewinność podejrzanego. Film ten faktycznie wpłynął na bieg sprawy, ponieważ mężczyzna został uniewinniony.

Morris wykorzystał w filmie serie wywiadów, muzykę Philipa Glassa, a cały dokument (mimo rzetelnego poszukiwania faktów) nasycił nastrojem przypominającym chwilami halucynacje – tym samym zapoczątkował nowy styl, naśladowany potem wielokrotnie w filmach I programach typu “reality tv”.

godz. 21.00: Gates of Heaven, reż. Error Morris, 1980, 85 min
Pierwszy dokument (mało znanego w Polsce twórcy) opowiada historię dwóch cmentarzysk dla zwierząt. Tworzy nietypową (wręcz ekscentryczną) wizją “american dream” redefiniującą pojęcia dobrego smaku. Film wywołał falę dyskusji, które pochłonęły nawet Wernera Herzoga (patrz: „Werner Herzog eats his shoe”)

21. 04 (sobota)

godz. 19.00: F jak fałszerstwo ( Vérités et mensonges), reż. Orson Welles, 1974, 85 min.
Esej opowiadający o Elmyrze de Hory, który podrabia dzieła sztuki i jego współpracowniku Cliffordzie Irvingu. Głównym tematem filmu jest jednak tytułowe fałszerstwo, które kieruje widza także w stronę samego reżysera, jego twórczości I stosunku do medium filmowego

godz. 21.00: Wojna światów, reż. Orson Welles, 1938, słuchowisko radiowe
Słynne słuchowisko radiowe o inwazji Marsjan na naszą planetę, które wywołało panikę wśród słuchaczy zwiedzionych magią przedstawienia.

23.04 (poniedziałek)

godz. 19.00: The Punishment Park, reż. Peter Watkins, 1971, 88 min
Pseudo-dokument o grupie hippisów sądzonych za akcje antyrządowe. Karą jest przejście przez tytułowy Punishment park i dotarcie do flagi amerykańskiej. Ekipa filmowa „śledzi” ich wędrówkę. Gdy grupa zbliża się do celu, żołnierze zaczynają być agresywni. Film jest ciekawym przykładem ćwiczenia, ale zawiera też fragmenty improwizowane, kamerę z ręki – potrafi zmylić odbiorcę.

godz. 21.00: Oto Spinal Tap (This is Spinal Tap) reż. Rob Reiner, 1984, 80 min
Dokument o jednej z najsłynniejszych i najgłośniejszych kapeli rockowych. Twórca podąża za muzykami i towarzyszy im w różnych momentach ich kariery. Pytanie tylko, czy taki zespół w ogóle istnieje?

24.04 (wtorek)

godz. 19.00: Tokyo-Ga, reż. Wim Wenders, 1985r., 92 min
Wenders podróżuje po Japonii w poszukiwaniu jej obilcza, które zna z filmów Y.Ozu, a które według niego odchodzi w niepamięć. Czy taka Japonia w ogóle istnieje?

godz. 21.00: Lightening over the water 1980, 91 min
Film pokazuje ostatnie tygodnie życia reżysera i tworzy intymny portret umierającego twórcy, który spoglada wstecz na swoje życie i twórczość. Film łączy w sobie dokument i wydarzenia fikcyjne, zmienia techniki realizacji i tym samym dotyka kwestii kamery filmowej i ukazywania za jej pomocą życia i śmierci.

25.04 (środa)

godz. 19.00: Funny Games, reż. Michael Haneke, 1992, 105 min
Film jest częścią Trylogii przemocy Hanekego. Rodzina staje się ofiarami dwóch przestępców działających z nieznanych jednak powodów. Toczy się gra oprawców z rodziną i reżysera z widzem. Zabawa gatunkami i konwencjami zmierza bowiem do ich dekonstrukcji i obnażenia medium filmowego, tak aby widz przypadkiem nie czuł się bezpiecznie w swoim fotelu.

godz. 21.00: Kod nieznany, reż. Michael Haneke, 2000 r., 118 min
Film opowiada o niemożności porozumienia się. Ciągłe napięcie towarzyszące kolejnym scenom zapowiada katastrofę. Twórca utrzymuje widza w niepewności zadając mu pytanie czy aby jest pewny tego co widzi na ekranie…

26. 04 (czwartek)

godz. 19.00: Fata morgana, reż. Werner Herzog, 1971r., 79min.
Dokument eksperymentalny. Surrealne wręcz obrazy krajobrazów pustynnych miały realizować dość ryzykowny pomysł – ukazać jaką może wydac sie ziemia I jej krajobrazy… przybyszom z kosmosu, jaka może być ich percepcja. Film stara się ukazać znane nam widoki w sposób niecodzienny I tym samym zastanowic sie nad siłą kamery.

godz. 21.00: Lekcje ciemności, reż. Werner Herzog, 1992r. , 50 min
Dokument przemienia obrazy wojny nadając im wymiar surrealistyczny, bardziej intensywny i stylizowany, pozbawiając je ich historycznego i politycznego kontekstu. Czy horror wojny można uczynić estetycznym? Czy można zobaczyć obrazy w stanie czystym?

Dekada OFF

Muzeum Galicja

Współczesne fotografie ukazujące ślady kultury żydowskiej na na terenie Galicji. Wystawa podzielona jest na 5 sekcji: smutek wobec ruin; zainteresowanie tradycyjną kulturą; horror procesu zniszczenia; uznanie dla wysiłków zachowania śladów pamięci. Powstała dzięki współpracy brytyjskiego fotografa Chrisa Schwarza i brytyjskiego uczonego Jonathana Webbera.

Muzeum Archeologiczne w Krakowie

Wielkie podróże i odkrycia geograficzne, udokumentowane przez magazyn National Geographic od początków jego istnienia po dzień dzisiejszy. Wystawa prezentuje zdjęcia z ryzykownych ekspedycji i zaskakujących odkryć, jak np. odnalezienie w 1985 r. Titanica, czy odkrycie w 1911 r. Machu Picchu – zagubionego miasta Inków. Przedstawia sylwetki nieustraszonych podróżników i badaczy, m.in. pioniera badań morskich głębin Jacques’a Cousteau oraz Roberta Peary’ego, pierwszego zdobywcy bieguna północnego.

Nie brak i polskich akcentów: szereg zdjęć ukazuje przebieg wyprawy polskich akwanautów w głębiny Bałtyku, gdzie udało się odnaleźć wrak liniowca „Steuben”, zatopionego w ostatnich dniach II Wojny Światowej.

Można obejrzeć ponad 100 fotogramów.

Muzeum Historii Fotografii w Krakowie

Najstarsze fotografie miasta i jego mieszkańców. Portrety osób znanych i ulotne chwile z życia codziennego krakowian. Początki działalności instytucji takich jak: szkoły, teatry, straż pożarna, pogotowie ratunkowe, elektrownia, gazownia, czy zakłady dobroczynne, a także pierwsze kroki klubów sportowych. Na wystawie można także zobaczyć Kraków jako cel pielgrzymek Polaków do pamiątek narodowych i miejsce wielkich manifestacji patriotycznych przy okazji pogrzebów sławnych Polaków Jana Matejki, Stanisława Wyspiańskiego czy sprowadzenia zwłok Adama Mickiewicza na Wawel.

Wystawa prezentuje dorobek polskich fotografów – począwszy od rzemieślników z przełomu wieków XIX i XX aspirujących do miana artystów, aż do fotografików – przedstawicieli Fotoklubów: Wileńskiego i Polskiego działających w okresie dwudziestolecia międzywojennego.

Przedmiotem ekspozycji są zdjęcia – od portretu poprzez fotografię krajobrazową i etnograficzną, zdjęcia architektury, ilustracje prasowe aż do zdjęć reportażowych. Ekspozycja porusza zagadnienia związane z techniką i technologią, zdobnictwem i zastosowaniem fotografii, a nawet jej kolekcjonerstwem i przechowywaniem.

Fotografię przełomu wieków XIX i XX wieku traktowano jak młodszą siostrę malarstwa, jednak stawiano przed nią inne zadania. Miała kopiować rzeczywistość, wiernie odtwarzać przedstawiony obraz. Od l. 60. XIX w. powstawały obrazy, na których upozowani przez fotografa modele przyjmowali konwencjonalne pozy. Takie zdjęcia wykonywano aparatami atelierowymi w specjalnie zaaranżowanych wnętrzach, wyposażonych w meble, rekwizyty i tła fotograficzne, zwane też ekranami atelierowymi. Od wczesnych l. 50. XIX w. były one nieodłącznym elementem wyposażenia atelier fotograficznego. Ich tematyka była różnorodna, jednak najczęściej występowały motywy architektoniczne i krajobrazowe.

Tematem fotografii XIX i początku XX wieku był przede wszystkim portret. Fotografia dała możliwość rozpowszechniania wizerunków sławnych postaci epoki. Szczególnymi względami cieszyli się artyści teatralni. Powstały zakłady specjalizujące się w fotografii teatrów. Nie były to jednak zdjęcia ze spektakli ale portrety aktorów w kostiumach scenicznych wykonywane w atelier. Na zamówienie publiczności powstawały wizerunki sławnych osób wykonywane na sprzedaż, które można było gromadzić seriami – o czym świadczą numery porządkowe zamieszczane na tekturkach oraz albumy – służące do ich kompletowania. Wzrastała popularność kolekcjonerstwa fotografii. Wykonywane wówczas zdjęcia są nie tylko świadectwem artystycznych bądź rzemieślniczych umiejętności fotografów, ale także wyrazem uczuć patriotycznych, czego przykładem jest unikatowy dokument – wizerunki powstańców z 1863 roku. W sprzedaży dostępne były także cieszące się coraz większą popularnością fotografie stereoskopowe – stereopary. Były to dwa minimalnie przesunięte względem siebie ujęcia tego samego obiektu. Do oglądania stereopar wykorzystywano stereoskop – rodzaj okularów – złożony z dwóch lekko powiększających i ułożonych obok siebie soczewek dających efekt przestrzennego widzenia obiektu. Negatywy wykonywano kamerami zawierającymi swa identyczne obiektywy.

Wzrost zainteresowania krajoznawstwem wpłynął na pojawienie się fotografii o tematyce górskiej. Wyprawa w góry wiązała się z koniecznością transportu ciężkich aparatów, statywów i kaset ze szklanymi kliszami, a także przenośnej ciemni. Ekwipunek fotografa ważył około 50 kilogramów i wymagał zatrudnienia tragarzy, oraz przewodnika.

Rozwój prasy ilustrowanej spowodował coraz większe zapotrzebowanie na fotografię reporterską. Fotografowie upodobali sobie miejską architekturę. Zdejmowali widoki miast, zabytki starożytności, dzieła sztuki, detale architektoniczne. Fotografia dawała możliwość najwierniejszego przekazu. Fotografowanie scen rodzajowych wiązało się wówczas z pewnymi ograniczeniami. Brak migawki w aparacie, niska czułość materiałów fotograficznych i długi czas naświetlania powodowały, że wizerunki te są statyczne. Osoby uchwycone w trakcie ruchu zostały zarejestrowane nieostro, lub z charakterystycznymi cieniami.

W połowie XIX w. fotografia stała się narzędziem, za pomocą którego przekazywano relacje z frontu. Techniczne możliwości pozwalały jedynie na wykonanie ujęć statycznych, aranżowanych scen z udziałem żołnierzy, zniszczeń wojennych, fortyfikacji, topografii terenu. Zdjęcia rzadziej rejestrowały wybuchy bomb, dymy, ogień. Fotografie z wojny 1914-1918 miały już charakter dynamiczny, ilustrowały wojenną rzeczywistość, często wykorzystywane były jako karty pocztowe - korespondentki. Z datowników polowej poczty wojskowej można było wnioskować o dacie wykonania fotografii, a z treści korespondencji o miejscu jej powstania.

Wystawa sygnalizuje tylko niektóre zagadnienia z historii fotografii – pokazuje pierwsze fotografie – dagerotypy, fotografie na płótnie – panotypie, na blaszce żelaznej – ferrotypie a przede wszystkim fotografie na podłożu papierowym. Zauważa zróżnicowanie formatów, oprawy introligatorskie, albumy do przechowywania fotografii i zastosowanie fotografii jako wizytówek, legitymacji. Prezentuje najpopularniejsze tematy: portrety, architekturę, krajobraz, wydarzenia oraz prace artystów fotografów. Chronologicznie odbywa przyspieszoną wędrówkę od l. 50. XIX w. do 1939 roku.